بهر من اشکی میفشان...

ای دو چشمت سبزه زاران

گریه ات اشک بهاران

می روم غمگین و نالان

بهر من اشکی میفشان

ای سر پا مهربانی

ای نگاهت آسمانی

در دل نامهربانم

شوق ماندن میفشانی

ترسم آخر در کنارم

خسته و آزرده گردی

با همه خوبی و پاکی

در خزان پژمرده گردی

می روم تا نشنوم

آواز باران دو چشمت

می روم چون می هراسم

شعله ای افسرده گردی

ای که در خوبی و پاکی

چهره ای آسمانی

قلب سردم را چه بی حصل

به سویت می کشانی

عاشق و چشم انتظاری

پاک و روشن چون بهاری

هر چه گفتم باورت شد

حیف از احساسی که داری

چشمه ای خشک و سیاهم

خسته ای گم کرده راهم

بگذر از من چون که دیگر

زشت و سر تا پا گناهم

قصه ی تلخ مرا کاش

از نگاهم خوانده بودی

من گنه کارم تو

خوب و مهربانی...مهربانی